|
JAN FABRE: BIOGRAFIE
Jan Fabre werd geboren op 14 december 1958.
Zijn artistieke opleiding genoot hij aan het Stedelijk Instituut voor
Sierkunsten en aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten.
In de periode tussen 1976 en 1980 schreef Fabre zijn eerste
theaterteksten en hield hij zijn eerste soloperformances. Tijdens zijn
Money Performance (1980) verbrandt hij het geld van de toegangskaarten
om met de as ervan het woord ‘ART’ te schrijven. In 1977 herdoopt hij de straat waarin hij
woont tot "Jan Fabrestraat" en bevestigt hij aan zijn ouderlijk huis de
gedenkplaat "Hier leeft en werkt Jan Fabre", naar analogie met de
gedenkplaat op het huis verderop in de straat waar Vincent Van Gogh
verbleef. In 1978 maakte hij tekeningen met zijn eigen bloed gedurende
de soloperformance 'My body, my blood, my landscape'.
Vanaf 1980 begon hi j te regisseren:Theater geschreven met een K
is een kater (1980). In 1982 wordt hij internationaal bekend met ‘Het is
theater zoals te verwachten en te voorzien was’. In 1984 vertoont hij
‘De Macht der Theaterlijke Dwaasheden’ op de Biënnale van Venetië. In
1986 werd de vzw Troubleyn opgericht als productiestructuur om de
theater-, dans- en operaproducties van de Vlaamse kunstenaar Jan Fabre
te initiëren en te produceren. De naam betekent ‘trouw blijven’ en drukt
de wens uit dat er met gelijkgestemde mensen in vertrouwen op lange
termijn kan worden samengewerkt. De producties blijven elkaar opvolgen:
Das Glas im Kopf wird vom Glas (danssecties, 1987), Prometheus
Landschaft (1988), Das Interview das stirbt... (1989, Der Palast um vier
Uhr morgens..., A.G. (1989), Die Reinkarnation Gottes (1989),,Das Glas
im Kopf wird vom Glas (1990),,The Sound of one hand clapping (1990),
Sweet Temptations (1991), Zij was en zij is, zelfs (1991), Wie spreekt
mijn gedachte ... (1992), Silent Screams, Difficult Dreams (1992),
Vervalsing zoals ze is, onvervalst (1992), Da un’altra faccia del tempo
(1993), Quando la terra si rimette in movimento (1995), Drie Danssolo’s
(1995), Een doodnormale vrouw (1995), Universal Copyrights 1 & 9 (1995),
De keizer van het verlies (1996), The very seat of honour (1997),
Lichaampje, Lichaampje aan de wand (1997), Glowing Icons (1997), The
Pick-wick-man (1997), Ik ben jaloers op elke zee..(1997), The fin comes
a little bit earlier this siècle (But business as usual)(1998), Het nut
van de nacht (1999), As long as the world needs a warrior’s soul (2000),
My movements are alone like streetdogs 2000), Je suis Sang (conte de
fées médiéval) (2001), Het zwanenmeer (2002), Parrots & guinea pigs
(2002), Je suis sang (2003), Angel of death (2003), Elle était et elle
est, meme (2004), Etant donnés (2004), Quando L'Uomo principale è una
donna (2004), 'De keizer van
het verlies' en 'The King of Plagiarism' (2005), 'Histoire des Larmes'
(2005), 'Requiem für eine Metamorphose' (2007), I am a
mistake, (2007), 'The
Orgy of tolerance' (2008), 'Another Sleepy Dusty
Delta Day'.
Ook als tekenaar laat Jan Fabre zich niet onbetuigd. Hij staat hij
bekend om tekeningen et de balpen.
Jan Fabre is ook beeldhouwer. De reeks begint met afgietsels in
polyester bekleed met duimspijkers en nagels: 'Ik, aan het dromen', 'Dependens',
'Ascendens' (1979-2003). Vanaf de negentiger jaren begint hij met
schilden van kevers te werken: vermelden we 'The grave of the unknown
computer (1994), 'Zelfportret als Joker' (1997) enz. Dan komt Jan Fabre
in zijn bronzen periode met werken als 'De man die de wolken meet'
(1998), 'De man die
vuur geeft' (1999), "Searching for Utopia" (2003),
'Totem' (2004) op het Ladeuzeplein
te Leuven, 'De
man die lacht en huilt' (2005), 'Astronaut die de zee dirigeert'
(2006), 'De
man die op het water schrijft' (2006).
De gouden periode van Jan Fabre breekt aan met
werkjes als de twee schaapjes van 'Sanguis sum'(2001) en 'Vermis
dorsualis & Devils Masks' (2002).
Er zijn ook wassen beelden zoals : 'Ik laat me
leeglopen' (2006) en 'Ik spuw op
mijn eigen graf' (2007)
in het Louvre gerecycleerd als
'Zelfportret als de grootste aardworm ter wereld'
(2008),
''Offer
aan de god van de slapeloosheid' (2008).
Vanaft 2006 verschijnen werken met opgezette dieren 'Het carnaval van de dode straathonden'
(2006) 'De
boodschappers van de dood onthoofd'
(2006).
Bij
gelegenheid laat hij ook werk uitvoeren in Murano glas zoals in 'Schijtende
ratten van de lucht en vredesduiven' (2008)
Jan Fabre is ook een
verdienstelijk decorateur. In 1990 beplakte hij de 'Tivoli' met bebict
papier. In
1988 doet hij hetzelfde met een binnenruimte: 'De blauwe ruimte'.
In 2000 bracht hij plakjes ham aan op de zuilen
van de Aula te Gent. Meest bekend is zijn "Heaven of Delight" in het
Koninklijk Paleis van Brussel in opdracht van Koningin Paola (2003).
Vanaf het einde van de jaren zeventig maakt Jan Fabre ten slotte heel
wat filmpjes.
The fight (1979), 'Twee wormen' (1979), 'Zelfmoord' (1980), The Bag (1980),
'The
Meeting /Vstrecha' (1997) with Ilya Kabakov, 'Het probleem' (2001) met Dietmar Kamper
en Peter Sloterdijk. Een en ander culmineert in een installatie 'The Angel of Death' (2003).
Fabre is niet alleen kunstenaar, maar ook nog filosoof zijn. In 1999
laat hij 'multidisciplinaire tijdschrift' Janus verschijnen.
In 1992 werd hem de "Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Beeldende
Kunst" toegekend
In 1994 werd hij 'artist in residence' aan de Singel in Antwerpen.
In 2004 werd hij Grootofficier in de Kroonorde en in 2007 Commandeur in
de orde van Leopold II.
Jan Fabre was te zien op volgende internationale manifestaties:
Biënnale van Venetië (1984, 1990 en 2003)
Documenta in Kassel (1987 en 1992),
Biënnale van Sao Paolo (1991)
Biënnale van Lyon (2000)
Biënnale van Valencia (2001)
Biënnale van Istanbul (1992 en 2001).
'De engel van de metamorphose' in het
Louvre' (2008).
Van 27/09/2008 tot 11/01/2009: een grootschalige tentoonstelling Metamorphosen des Ichs – from Dusk till Dawn' 'in Kunsthaus Bregenz,
Bregenz, Oostenrijk.
Ter gelegenheid van Expo Zaragoza 2008 zullen de
zeven bronzen badkuipen van 'De
man die op het water schrijft' (2006) te zien zijn op het Belgisch
Paviljoen van 14 Juni tot 13 september 2008
Stefan Beyst
Zie ook:
 stefan beyst
kunsttheorie
en hedendaagse kunstenaars
|
