|
ALS IK GROOT BEN, DAN WORD IK EEN KOE!
Het is prachtig lenteweer, en ik ga met Betje (35 maanden) wandelen over
de pas geploegde akkers hier in de omgeving. Daar is ze verzot op: onder
weidse hemel en het verre uitzicht over de heuvels, met de botjes
ploeteren in de modder, terwijl we honderduit praten.
Op de top van een heuvel aangekomen wijs ik haar koeien aan in de verte.
‘Kom, daar gaan we heen!’. Als de koeien ons zien aankomen, komen ze
naar ons toe gestapt. ‘Die komen naar Betje kijken, die willen vriendjes
worden met Betje!’ zeg ik. Betje glundert, en gaat meteen gras plukken
om de koeien te voederen.
Plots merk ik tussen het twaalftal koeien een indrukwekkende stier op:
dé gelegenheid om het probleem met de tepel en de penis nog eens aan te
pakken!* Want met de winter achter de deur, had ik niet veel kans meer
gehad om haar met de neus op die feiten te duwen. Ik buk mij om Betje de
indrukwekkende penis van de stier aan te wijzen. Zij bukt zich ook en
bewondert het indrukwekkende ding. Ik zeg: ‘Kijk, dat is een papa koe,
een stier! En daar op zijn buik is de penis. Die is zoals de penis van
papa, alleen is die aan de buik vastgegroeid. En daar, tussen de benen,
zie je de balletjes hangen’ Betje kijkt aandachtig toe. Dan wijs ik haar
op de uier van de koe. ‘De mama koe heeft vier grote tepels. Dat zijn
geen balletjes daar, maar tepels! Daar komt geen pipi uit, maar melk’.
Schijnbaar is het voor Betje allemaal ouwe koek. Veeleer lijkt ze
problemen te hebben met het feit dat ik al de koeien ‘mama koeien’ noem.
‘Nee’ zegt ze, heel zelfverzekerd, ‘dat zijn de kindje koeien!’. Voor
haar hoort bij een papa klaarblijkelijk slechts één mama. Ik vind het
nog wat vroeg om haar het verschijnsel van de polygamie te verklaren, en
ga dan maar mee in haar voorstelling door de grootste koe ‘mama’ te
noemen, en de andere ‘kindjes’. Als dat misverstand van mijnentwege uit
de weg was geruimd, staat ze tevreden toe te kijken op het tafereel van
die indrukwekkende Christus met zijn twaalf apostelen en verklaart plots
‘Als ik groot ben, dan word ik mama koe!’.
Nog meer tevreden was ik! Blijkbaar had dit overtuigend bewijsmateriaal
haar eindelijk overtuigd dat ze mama zou worden als ze groot was, en
geen papa, zoals ze tot voor kort nog steeds bleef beweren. Al
verwonderde het mij danig dat ze nog steeds niet de grens tussen mens en
dier had getrokken: ze zag zich blijkbaar probleemloos van klein mensje
in grote koe veranderen**. Maar, al lang tevreden dat ze nu toch
minstens mama wou worden en niet langer papa, besloot ik daar voorlopig
niet verder op in te gaan.
Thuis aangekomen vertel ik het hele gebeuren aan mama. Betje voegt er
triomfantelijk aan toe: ‘Als ik groot word, dan word ik een koe. Dan heb
ik een grote titi op mijn kutje’. Gedaan met mijn triomf: blijkbaar had
ze met ‘koe’ alleen maar ‘stier’ bedoeld. Of beter: al zijn er voor
Betje intussen wel al twee generaties, het zal nog veel voeten in de
aarde hebben vooraleer er twee geslachten zijn. Al waren we inmiddels
alweer een streepje opgeschoven: Betje had het niet langer over een
penis uit het kutje, maar over een tepel op het kutje...
Later, in de badkamer, probeert mama haar nog maar eens tot betere
inzichten te brengen. Ze toont hoe de borsten van de koe niet op de
borst staan, maar op de onderbuik, en hoe het kutje bij de koe van
achter staat. Geef toe: het is niet zo’n makkelijke opgave om de
anatomische details van een rechtop lopend wezen over te brengen naar
een viervoeter. Mama besluit daarom het geheel wat aanschouwelijker te
maken: ze gaat op armen en benen staan, zoals de koe op haar vier poten,
en laat zien hoe het kutje dan naar achter draait, zodat het bij de koe
onder de staart komt te staan, en niet tussen de poten, waar de tepels
hangen. Daar ging een nieuwe wereld open voor Betje. Zo had ze het nog
niet bekeken. Al had het voorlopig weinig effect op haar besluit om koe
te worden als ze groot was: daar bleef ze hardnekkig aan vasthouden.
Als mama mij het gebeuren in de badkamer had verteld, wilde ik toch nog
even testen in hoeverre ze al onderscheid maakte tussen dieren en
mensen**. Eerst eens met de staart geprobeerd. ‘Heeft papa een staart?’.
Heel overtuigd antwoordt ze ‘Nee’. Maar als ik vervolgens vraag of Betje
een staart heeft, zegt ze wel, zij het dan aarzelend, ‘Nee’, maar voelt
toch meteen met het handje of er niet toch geen staart zat daar
vanachter. Enigszins ontgoocheld herhaalt ze dan: ‘Nee’. Dan maar eens
geprobeerd met de horens: want die kun je wel bij de ander zien, maar
niet bij jezelf***. ‘Heeft papa horens?’ ‘Nééééé’ lacht ze, alsof ik
iets heel doms zeg. ‘Heeft Betje horens?’. Ze antwoordt niet, maar voelt
enigszins verontrust aan haar voorhoofd of er geen zijn. Ze voelt niets,
zegt weifelend ‘Nee’, maar stapt toch maar meteen naar de spiegel om te
kijken of dat wel degelijk het geval was. Ik zie aan haar ogen hoe ze al
vanuit de verte ontgoocheld vaststelt dat er geen horens zaten aan haar
kop. Ze stapt, ook almaar met de handjes voelend, tot dicht bij de
spiegel, om haarzelf ervan te overtuigen dat er wel degelijk geen waren.
Het gemak waarmee ze zich koe zag worden, was dus alleen maar de uiting
van het feit dat de scheiding tussen dier en mens in haar geest nog lang
niet voltrokken was, al hadden we ook hier al een streepje winst geboekt
met de staart.
Ik heb het al vaker meegemaakt, en sta er nog steeds versteld van
hoezeer het kind zich niet alleen een alomtegenwoordige en onsterfelijke
god waant, maar ook de individuatie in generaties, geslachten en
soorten blijft ontkennen door de voorstelling van het ene oerwezen dat
de eigenschappen van alle wezens bezit. En dat tegen de hardste feiten
in.
Dat geeft te denken over de werking van de menselijke geest....
Diezelfde grote schedel die hem zozeer zijn doorgang door het kanaal van
de geboorte bemoeilijkt, bemoeilijkt de mens blijkbaar nog meer de
nederdaling in zijn lichaam!
©
Stefan
Beyst,
april 2004
*
Zie: ‘Vaders en moeder. Over uier,
penis en eendenborst’
** Zie: ‘Bij de beesten af’
*** Zie: 'In de spiegel'
Reacties:
beyst.stefan@gmail.com
zie ook:
 stefan beyst
over liefde: 'De extasen van eros'
Op
de hoogte blijven van nieuwe teksten: mailinglist
|